Падвойнае прозвішча набыў у дарослым узросце, да 1832 ні ў адным дакуменце не згадваецца «прыдомак» Дунін, усе дакументы бацькі, маці, брата і іншых сваякоў згадваюць толькі прозвішча Марцінкевіч. Упершыню «Дунін-» з'явіўся ў дакументах Мінскага дваранскага дэпутацкага сходу, дзе малады Вікенцій «даказваў» сваё дваранскае паходжанне. Гісторык Дзмітрый Дрозд лічыць, што большасць прадстаўленых Марцінкевічам дакументаў былі падробленымі.

Доўгі час памылкова лічыўся пляменнікам мітрапаліта рымска-каталіцкай царквы Расійскай імперыі Станіслава Богуш-Сестренцевича. На самай справе не быў з ім у крэўнага сваяцтва: пляменніца Сестренцевича, Людовіка Рыкачевская, была першай жонкай бацькі Вікенція Марцінкевіча — Яна, а сам Вікенцій быў сынам ад другога шлюбу.

Добровлянах у Матыльды Бучынскай[крыніца не паказаны 960 дзён]. Пасля таго як маёнтак Добровляны Свянцянскага павета было секвестровано, з 22 лютага 1864 года вымушаны быў пераехаць у найбліжэйшае мястэчка Свір, дзе пражываў паўгода да самага свайго арышту.

Падчас паўстання паліцыя прыпісвала яму аўтарства антыўрадавых выданняў. Спасылка дачкі Камілы, знаходжанне пад арыштам з 1864 па 1865 год самога Дуніна-Марцінкевіча, грашовыя штрафы, строгі нагляд паліцыі пасля вызвалення з турмы — усё гэта вялікі цяжарам лягло на пісьменніка. Тэатральная дзейнасць Дуніна-Марцінкевіча не дасягнула сапраўднага росквіту з-за неспрыяльных знешніх умоў, але паслужыла падмуркам для далейшага развіцця беларускай драматургіі і прафесійнага тэатра.

Памёр 29 снежня 1884 года. Пахаваны на могілках у Тупальшчына (в. Падневічы, недалёка ад Лютинки), цяпер Валожынскі раён.

Дунін-Марцінкевіч пахаваны недалёка ад капліцы-пахавальні Жабровских, якая размешчана на могілках. д. Тупальшчына, Валожынскага раёна. Месца пахавання выбрукавана брукам, а схілы пагорка, дзе яно размешчана, ўмацаваныя каменнай мурам. Магіла пазначаная вялікім кветнікам, які апраўлены магутным бардзюрам з шэрага каменя. Вышэй, на высокім п'едэстале з светла-шэрага граніту ўстаноўлены бронзавы бюст драматурга. На пастаменце размешчана бронзавая мемарыяльная шыльда з рэльефнай надпісам: «Вікенцій Іванавіч / Дунін-Марцінкевіч / 1807 – 1884».

Паэмы (на беларускай мове): Гапон 1854, Вечарніцы 1855, Купала 1855, Шчароўскія дажынкі 1857 (выдавецтва «Загляне сонца і ў наша ваконца».

Драматычныя творы: камедыя-опера «Сялянка» 1846, аднаактовы вадэвіль «Пінская шляхта» 1866, камедыя «Залёты» 1870.

Пераклад паэмы А. Міцкевіча «Пан Тадэвуш» 1859.

Дунін-Марцінкевіч В. І. Выбранае: Вершы, аповесці і апавяданні. Драматычныя творы. Пераклад з беларускага і польскага. — Мн., Мастацкая літаратура, 1991. С. 365.

Некаторыя творы знаходзяцца ў рукапісах.

Імя В. Дуніна-Марцінкевіча носіць Магілёўскі абласны тэатр драмы і камедыі ў Бабруйску. Каля параднага ўваходу таксама ўстаноўлены бюст з імянны таблічкай.

У Мінску, у Фрунзенскім раёне названая вуліца ў гонар Вінцэнта Дуніна-Марцінкевіча. На доме № 2/2 ўстаноўлена мемарыяльная дошка.

Міністэрства культуры Беларусі і Беларускі саюз тэатральных дзеячаў (БСТД) заснавалі тэатральную прэмію імя Вінцэнта Дуніна-Марцінкевіча. У Рэспубліцы Беларусь праходзіць Міжнародны фестываль нацыянальнай драматургіі, які таксама носіць імя драматурга.

2008 года 4 лютага Нацыянальны банк Рэспублікі Беларусь увёў у абарачэнне памятную манету «В. Дунін-Марцінкевіч. 200 год».

2016 года 3 верасня ў Мінску адкрылі скульптурную кампазіцыю Станіславу Манюшку і Винценту Дуніну-Марцінкевічу на плошчы Свабоды.